Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ ΜΕΔΟΥΣΑΣ (εμπνευση από το Βlog "atheofobos2" 26/6/11)


"Il etait une petite navire....(*2)
qui n' avais jamais, jamais, jamais navigue'....ohe oheeee....."



Θυμάστε ένα παιδικό τραγουδάκι.... (σιγά μη δεν το θυμάστε...) "¨Ηταν ένα μικρό καράβι , α α αταξιδευτο οε οεεεε οε οοοοοεεεεε....".."και τότε ρίξανε τον κλήρο να δουνε ποιος ποιος θα φαγωθει...."
Μη μου πείτε οτι είναι στίχοι αυτοί για παιδικό τραγουδάκι.....
Επίσης να σας πω, οτι από μικρή , το μισούσα και το θεωρούσα εντελώς "κουλό"....
Αυτό το τραγουδάκι φίλοι μου, είναι παραδοσιακό τραγούδι της Γαλλίας...
και μιλάει για ένα απόλυτα αληθινό και άκρως τραγικό συμβάν!
Ακούστε ,(διαβάστε μάλλον) τι έμαθα ψάχνοντας.....



Στις 5 Ιούνιου 1816 η φρεγάτα του Γαλλικού Ναυτικού "Μέδουσα" , μαζί με άλλα 3 πλοία ,σαλπάρει από το Εξ της Γαλλίας για το Saint Louis της Σενεγάλης, για να παραλάβει την αποικία από τους Βρετανούς από τους όποιους τους χαρίστηκε σαν απόδειξη της ευαρέσκειας τους για την αποκατάσταση της βασιλείας στην Γαλλία.

Ο Ναπολέων έχει ηττηθεί πριν ένα χρόνο στο Βατερλώ και στο θρόνο είχε ανέλθει ο Λουδοβίκος XVIII.

Κυβερνήτης στην "Μέδουσα" τοποθετήθηκε ο 53χρονος αριστοκράτης Viscount Hugues Duroy de Chaumereys που δεν είχε ξανακυβερνήσει πλοίο και είχε και 25 χρόνια απομακρυνθεί από την θάλασσα.(καταλαβαίνετε πόσο 
ΑΡΙΣΤΑ καταρτισμένος ήταν....)
    Το πλοίο μετέφερε περίπου 400 άτομα, μεταξύ των οποίων τον νέο κυβερνήτη της Σενεγάλης και τους στρατιώτες του, μια ομάδα αποίκων οι περισσότεροι δημοκρατικοί που θέλουν αν κάνουν μια νέα αρχή στην ζωή τους, και 160 μέλη του πληρώματος.
Ο ανεπαρκής Chaumereys αντί να βασιστεί στους υπό αυτόν αξιωματικούς πολλοί από τους οποίους ήσαν δημοκρατικοί και έμπειροι γιατί είχαν λάβει μέρος στους πρόσφατους πολέμους βασίστηκε στα λεγόμενα ενός επιβάτη που ισχυριζόταν πως γνώριζε τις τότε κακά χαρτογραφημένες ακτές της Αφρικής. 
     Θέλοντας να φτάσει πιο γρήγορα (θυμίζει Τιτανικό ε?)από τα άλλα πλοία η Μέδουσα έπλευσε κοντά στις αφρικανικές ακτές τις οποίες ξεπέρασε μεν αλλά έχασε και την επαφή με αυτά . 
    Δυστυχώς όμως το πλοίο κόλλησε σε μια ξέρα ανοικτά της Μαυριτανίας, έριξε αρχικά ότι μπορούσε από περιττά βάρη ελπίζοντας ότι με την παλίρροια θα ξεκολλούσε, όμως δεν ξεκόλλησε, και παρ΄όλα αυτά ο κυβερνήτης δεν επέτρεψε στο πλήρωμα να πετάξει τα κανόνια του πλοίου γιατί φοβήθηκε τον αντίκτυπο που θα είχε αυτό στη Γαλλία και έτσι τελικά αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει .
Στις 6 μόνο λέμβους του πλοίου επιβιβάστηκαν οι προύχοντες, οι βαθμοφόροι και οι ναυτικοί, ενώ 148 άνδρες και μια γυναίκα, ανέβηκαν σε μια μικρή και ελαφριά σχεδία που έφτιαξαν εκ των ενόντων οι μαραγκοί του πλοίου, έχοντας μια σακούλα γαλέτες, λίγο κρασί, και δύο φλασκιά νερό που καυγαδίζοντας μεταξύ τους ,το έχυσαν. 

     Με το βάρος τόσων ανθρώπων η σχεδία ήταν μισοβυθισμένη και το νερό έφτανε περίπου μέχρι την μέση τους!!!
    Επάνω στην "Μέδουσα" έμειναν 17 άτομα από τα οποία μετά 52 μέρες βρέθηκαν ζωντανοί και μισότρελοι μόνο 3!!!!

    Την σχεδία την έσερνε μια βάρκα και είτε τυχαία είτε εκ προθέσεως ο υποπλοίαρχος έκοψε το σχοινί που ήταν δεμένη και έτσι αυτή μένει ακυβέρνητη για 13 μέρες μέχρι να την βρει το πλοίο "Αργος".

   Φρικτές ιστορίες είχαν γίνει αυτό το διάστημα επάνω στην σχεδία από τους διψασμένους και πεινασμένους ναυαγούς. Καυγάδες με δολοφονίες και τραυματισμούς, πληγωμένοι να πετάγονται στην θάλασσα, άλλοι να παραφρονούν, άλλοι να πεθαίνουν από πείνα και αφυδάτωση, κανιβαλισμοί σε πτώματα που τα ξέραιναν στον ήλιο για μπορέσουν να τα φάνε χωρίς αηδία. Τελικά βρέθηκαν ζωντανοί σε άθλια κατάσταση 15, και από αυτούς οι 5 πέθαναν λίγο μετά την διάσωση τους.

Η τραγωδία αυτή προκάλεσε μεγάλη αίσθηση στην εποχή της και την εκμεταλλεύτηκε ανάλογα η βοναπαρτική αντιπολίτευση της εποχής .
Ο κυβερνήτης της "Μέδουσας" πέρασε από στρατοδικείο το οποίο και τον αθώωσε(!)
 γιατί οι Γάλλοι δεν ήθελαν να γελοιοποιηθούν στα μάτια των Βρετανών για την ανικανότητα του αριστοκράτη κυβερνήτη που είχαν τοποθετήσει στο πλοίο.(δεν σας θυμίζω τίποτα σημερινό...)
Βέβαια πέρασε την υπόλοιπη ζωή του στο κήπο του μέσα στην γενική περιφρόνηση και όταν κυκλοφορούσε στον δρόμο τα παιδιά του πετούσαν πέτρες.

    Η ιστορία αυτή συγκλόνισε κι έναν νεαρό Γάλλο ζωγράφο  Jean-Louis-Théodore Gericault (1791-1824), 
ο οποίος αποθανάτισε το εν λόγω συμβάν σε πίνακα (βλ. ως άνω) διαστάσεων 4,19 * 7,16 μέτρων, το περίφημο
"Ναυάγιο της Μέδουσας"

    Επίσης θέλοντας να απεικονίσει πιστά την τραγωδία που διαδραματίστηκε επάνω στην σχεδία, διαβάζει ένα φυλλάδιο που έγραψαν δύο από τους επιζήσαντες του ναυαγίου, 
ο Henri Savigny και ο Alexandre Correard, οι οποίοι και απεικονίζονται στο κάτω μέρος του ιστού, κατασκευάζει δε ένα ακριβές αντίγραφο της σχεδίας στο εργαστήριο του το οποίο και μετέφερε απέναντι από το νοσοκομείο Βeaujon στο οποίο πήγαινε και παρατηρούσε τα πρόσωπα των μελλοθανάτων και τα νεκρά σώματα στο νεκροτομείο. 
Χρησιμοποίησε επίσης και ζώντα μοντέλα και ο Ευγένιος Ντελακρουά είναι το πτώμα με τα απλωμένα χέρια και το πρόσωπο κάτω στο κέντρο της σύνθεσης. Για να ολοκληρώσει απερίσπαστος το έργο του,  κλείνεται για 8 μήνες στο ατελιέ του.

(όταν τον είδα στο Λουβρο, ήθελα να φύγω τρέχοντας..... κοίτα τί σου είναι η διαίσθηση....)





Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Sans Frontieres. _


(πρώτα ανοίγεις το θεικό αυτό κομμάτι....μετά , αν θέλεις, διάβαζεις...)

OXI,
απόψε, Δεν έχω λόγια για σένα....
τα στέγνωσε η ντροπή, ή οργή και το μισό μου θέλω....

Και η απορία.... αν ήμουν λίγη...΄ ή πολλή....γι αυτή τη ζωή.
Αν η μοιρασιά...θα μπορούσε να ήταν ίση...
Αν τα φτερά μπορούσαν να φορεθούν σε δύο ωμοπλάτες.....
Αν ήξερες , αν ήθελες , αν ειχες .....
πετάξει ποτέ.

Οι Κινέζοι έχουν θέσει ένα σοφό ερώτημα
"Να χεις φτερά και να τα χάσεις....
ή να μην είχες ποτέ σου φτερά?"

Τι πονάει περισσότερο? Για μένα να χεις φτερά και να τα χάσεις.

Κρίμα να μην έχεις όμως γευτεί το πέταγμα....

Αποφάσισα οτι δεν μπορώ να κάνω εκπτώσεις.... ούτε Θέλω,
να μου φτάνουν τα ψίχουλα.
Οχι.
Από ένα "Ξόδεμα" και μετά,
παύεις να είσαι ολιγαρκής.
¨Η
όλα Η
τίποτα.

Προτιμώ την αλήθεια του τίποτα,
από την αναπηρία του  "περίπου".
Το περίπου είναι γι αυτούς που δεν ξέρουν να πετάνε.... Ή δεν είχαν ποτέ τους φτερά.

Εγώ, ευτυχώς.... ειχα φτερά.....και ξέρω πως είναι.....η Απόλυτη ευτυχία.

Οχι. Δεν θέλω κάτι λιγότερο.

Δεν αξίζει κανείς , κάτι λιγότερο.
Οι εκτπώσεις, είναι για τους "Εκπτωτους".

Κι εγώ.....
Ειμαι Ψηλα.

Καληνύχτα.
και
Καλή τύχη.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

chocorello, This is YOUR fault.

   
                                                     Με προοπτική ......
                                                     με ζουμ στα στολίδια.....
(ειναι υπερπαραγωγή- είπαμε το δεύτερο όνομά μου είναι Exagere- δεν μ αρέσουν τα μινιμαλ , σοβαρά δέντρα....δεν τοχω καθόλου)
                                                    με μουντ, "μου χουν ανάψει τα λαμπάκια"

Αυτό είναι το δέντρο που φτιαξα, στο σπίτι μου, μετά από προτροπή του αγαπητού "Chocorello"
για ανάρτηση φωτογραφιών των "χριστουγεννιάτικων γωνιών" μας....
Ε, ναι , αγαπητέ.... όντως, ανεβάζει διάθεση no matter what....
Και το καλύτερο, είναι οτι στήθηκε με φίλους....και τζέρτζελο, και ποτάκι... κ μια πιατέλα
με "babybel" κ προσουτο και άλλη μία με προ φι τε ρόλλλλλλ......στην έναρξη της άδειάς μου....
Ω, ναι.....

Καλά Χριστούγεννα Κύριε Choco...
κι.ευχαριστώ για το "τριγκάρισμα"

Καλά να περνάτε φίλοι, όπου κι αν είστε....
Τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι για "ερωτευμένους".... ειναι.... για ΤΡΕΛΕΣ ΠΑΡΕΕΣ....

see you around ;)

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

TRAINNING DAYS....


"ΣΤΟ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ,
Σ ' ΑΓΑΠΩ
ΠΑΝΤΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ"


Χαθηκα εδώ και καιρό ε?.....
Τωρα υποψιάζεστε και το γιατι.....
Απλά "κατέβασα" όλους τους τόμους - ευαγγέλια του Υπέροχου Χόρχε Μπουκάι....
Μιας και δεν μ' εμαθαν στη ζωή μου να κρύβομαι.... ούτε να ντρέπομαι για ό,τι αισθάνομαι
αλλά να τα δείχνω, και ερχομαι αντιμέτωπη με όποια "αλήθεια".
Αυτό που δεν ολοκληρώνει το "trainning" της ζωής, είναι πως να διαχειρίζεσαι τον εαυτό σου
μετά από μια "απώλεια"....ή από μια αποτυχία.
Να πέφτεις. 
Αλλά να σηκώνεσαι. Αυτό εχει σημασία.
Γνώρισα έναν άνθρωπο υπέροχο, που αυτό το ξέρει πολύ καλά να το κάνει....
Κι έτσι ....
Μαθαίνω κ εγώ.... έχοντάς τον για παράδειγμα.
Ακόμα κι εν τη απουσία κάποιου ,μαθαίνεις.... 
Ολοι οι άνθρωποι που περνούν απ την ζωή μας.... ειναι μάθημα....
-κυρίως για τον εαυτό μας... κι εως που μπορουμε να φτάσουμε, ή τι στ' αλήθεια θέλουμε-
Κι ευλογία....
και το trainning.... συνεχίζεται
ωσπου να φτάσω σ' αυτόν που θα με "αγκαλιασει" , όπως ΕΓΩ.


Απίθανο? 
Δεν νομίζω.....